10 წელი ომიდან. პეკინი იყო მათი გორიცა და დიდგორიც

ძველ საბერძნეთში ოლიმპიადების მსვლელობისას მეომარ ქვეყნებს შორის ზავი იდებოდა.

რუსეთმა კი სწორედ პეკინის თამაშების დაწყების დღეს გადაწყვიტა საქართველოს დაპყრობა. ჩინეთის დედაქალაქში ჩვენმა დელეგაციამ რუსეთის აგრესიის შესახებ რომ შეიტყო, პროტესტის ნიშნად ოლიმპიადის დატოვება უნდოდა, მაგრამ საბოლოოდ ქართველი სპორტსმენები თამაშებზე მაინც დარჩნენ და მთელ მსოფლიოს გმირობისა და ვაჟკაცობის მაგალითი უჩვენეს - სამი ოქროს და ამდენივე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს.

    #ოთარ თუშიშვილი: მამა ვერ დავიყოლიე - ჩემს ნაოფლარს რუსების საჯიჯგნად ვერ დავტოვებო

ამ ურთულეს სიტუაციაში პირველმა ოლიმპიურმა ჩემპიონმა ნინო სალუქვაძემ იყოჩაღა, სწორედ მან უჩვენა ქართველ სპორტსმენებს, თუ როგორ უნდა ჭირსა შიგან გამარჯვება.

ნინო სალუქვაძე:
- რუსეთის აგრესიამ შოკში ჩაგვაგდო. წარმოიდგინეთ ჩემი მდგომარეობა: 10 აგვისტოს შეჯიბრებაზე უნდა გავსულიყავი. ამ დროს ოჯახის წევრებზე თითქმის არავითარი ინფორმაცია არ მქონდა. მეუღლე, გოჩა მაჭავარიანი, ყოფილი მორაგბეა, აფხაზეთში იბრძოდა, ქართულ ჯარში მსახურობდა და ვიცოდი, ცხინვალში იდგებოდა წინა ხაზზე. შვილებიც თბილისში არ იყვნენ და შინ ვერ ბრუნდებოდნენ.

- შეჯიბრებაზე რომ მივდიოდით, მამამ მთხოვა - ყველა პრობლემა დაივიწყე და გააკეთე ის, რაც ცეცხლის ხაზზე მდგომს გევალება, ამით სამშობლოს უფრო მეტს არგებ, ვიდრე ნერვიულობითო...

- საბოლოოდ მესამე ადგილი დავიკავე. დასაჯილდოებლად რომ გამოგვიძახეს, გულშემატკივრები ოვაციით შემხვდნენ, ნატალია პადერინას კი მხოლოდ რუსმა ქომაგებმა დაუკრეს ტაში. ეს ფაქტიც ნათელი დასტურია საქართველოსადმი მთელი მსოფლიოს თანაგრძნობისა. კვარცხლბეკზე რომ ავედით, ნატალიას გადავეხვიე და ვუთხარი, ჩვენი მეგობრობა უფრო მაღლა დგას, ვიდრე ყველა ომი-მეთქი...

რევაზ მინდორაშვილი:
- ბოლო შეკრებას ბორჯომში გავდიოდით, რუსეთმა საქართველოს კუთხეების დაბომბვა რომ დაიწყო. ნაადრევად შევწყვიტეთ წვრთნა. რადგანაც გორზე გამოვლა შეუძლებელი იყო, თბილისში შემოვლითი გზით 12-საათიანი მომქანცველი მგზავრობის შემდეგ ძლივს ჩამოვაღწიეთ.

- მეორე დილით კიევის გავლით პეკინში გავფრინდით. ჩინეთის დედაქალაქში მასმედიის საშუალებებით საშინელ ინფორმაციებს ვიგებდით. თბილისში მეუღლე, ორი წლის ვაჟი, დედა და და დავტოვე. ოჯახის წევრებს პეკინიდან დავურეკე და ვთხოვე, კოლაგში წასულიყვნენ. მათ კი დედაქალაქი არ დაუტოვებიათ.

    #2008... რა ხდებოდა ოლიმპიადაზე მაშინ, როცა საქართველოში რუსის ჯარი შემოიჭრა [VIDEO]

- პეკინში რომ ჩავედით, ჩვენს დელეგაციას ნინო სალუქვაძის მიერ მოპოვებული ბრინჯაოს მედალი ჰქონდა. 13 აგვისტოს კი ერთბაშად ორი ქართველი ფალავანი ავიდა კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე - ოქროს ჯილდოები მანუჩარ კვირკველიამ და ირაკლი ცირეკიძემ დაიმსახურეს. განსაკუთრებით რუს პერშინთან ირაკლის გამარჯვებამ გაგვახარა. ფინალში მანუჩარის ხუთქულიანმა გდებამ კი, ასე მგონია, მილიარდნახევრიანი ჩინეთი შეაზანზარა.

ირაკლი ცირეკიძე:
- პეკინამდე პერშინს სამჯერ შევხვდი და ორჯერ ვაჯობე, ერთხელ კი დავზავდით. მსაჯის ნიშანზე ხელი ჩავჭიდე თუ არა, ვიგრძენი, რომ კანკალებდა. არ ვიცი, რა იყო ეს, რადგან რუსი ფალავანი სახელოვანი მოჭიდავეა და სულაც არ არის მხდალი. ეტყობა, თანამემამულეთა ნამოქმედარმა მასზეც იმოქმედა. ზედიზედ ორი კოკა ავართვი. წაგების საფრთხე რომ იგრძნო, თავს ზემოთ გდებით ეცადა გამარჯვებას, მაგრამ საკუთარ ფანდზე მოყვა და შევბოჭე.

- ისეთ მარწუხებში მყავდა მოქცეული, იმ მდგომარეობიდან თავის დაღწევა წარმოუდგენელი იყო, მით უმეტეს, რომ იმ მომენტში პუტინის ფავორიტ რუს ფალავანს გულზე მთელი საქართველო აწვა. პერშინმა მხოლოდ ის მოახერხა, რომ თავზე წაიშინა ხელები და თვალები ცრემლით აევსო.

- მერწმუნეთ, მსგავს სიტუაციაში ყველა მოწინააღმდეგეს ასე მოვექცეოდი, თუმცა მისი პოლიტიკური დატვირთვაც კარგად მესმის, რადგან იმ დროს რუსები ჩემს სამშობლოს ბომბავდნენ და აწიოკებული მშვიდობიანი მოსახლეობა ამ გამარჯვებით გავახარე...

მანუჩარ კვირკველია:
- ჩემი ქვეყნის განსაცდელმა ოლიმპიური ჩემპიონობით გამოწვეული სიხარული დამიჩრდილა. კვარცხლბეკზე მდგარი მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, ომით გაწამებულ ქრთველებს შვება მაინც თუ მოვგვარე-მეთქი. თბილისში რომ დავრეკე, მეუღლისგან საქართველოში არსებული მდგომარეობა შევიტყვე. ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებამ ძალიან გამახარა.

      #10-წამიანი ვიდეო, რომელშიც ლაშა შავდათუაშვილმა რუსეთი დაამარცხა! [VIDEO]

- ეს იყო სიმბოლური მომენტი: ყველამ გაიგოს, ყველამ იცოდეს, რომ საქართველოს ეროვნული დროშა ყოველთვის ლაღად იფრიალებს და ვერავითარი აგრესია მას ხელს ვერ შეუშლის.

ოთარ თუშიშვილი:
- საქართველოზე რუსეთის აგრესიამ ბოლო შეკრება ჩაგვიშხამა - აბა, ბორჯომში რა გამაჩერებდა, როცა ოკუპანტები მშობლიურ გორს მიბომბავდნენ და ოჯახის წევრები აქ მეგულებოდა.

საშიში კი იყო, მაგრამ შინ საკუთარი მანქანით ჩამოვედი. დამწვარ-დანგრეული სახლების დანახვამ გული შემიკუმშა და ცრემლი მომაწვა, რა უნდა მექნა! პეკინში მშვიდად რომ ვყოფილიყავი, მეორე დღესვე დედა, ძმა და ძმისშვილები თბილისში წავიყვანე. მამა ვერ დავიყოლიე მხოლოდ - ჩემს ნაოფლარს რუსების საჯიჯგნად ვერ დავტოვებო, მითხრა. მისი ხასიათი ვიცი და არც ჩავციებივარ...

საუბარში ოთარის მამა - ბატონი გიორგიც ჩაგვერთო: რუსებმა ტელეანძა რომ აგვიფეთქეს, მას შემდეგ თითქმის მოვწყდით გარესამყაროს - კიდევ კარგი, მობილური ტელეფონით ვიგებდი ქვეყნის და ოლიმპიადის ამბებს.

იმ დღესაც ჩვენი ქუჩის თავში ვიდექი, ოთარის ბრინჯაოს მედლის მოპოვება რომ მამცნეს. წარმოიდგინეთ, როგორ გამიხარდებოდა. დავიჩოქე და ხელებაპყრობილმა უფალს მადლობა შევწირე. ამ დროს ჩემ წინ `ბეტეერმა~ დაამუხრუჭა. არაფერს გერჩით, რად დაჩოქილხარო, გადმომძახა რუსის ჯარისკაცმა. შვილი ოლიმპიური პრიზიორი გამიხდა, თქვენი დარდი სულაც არ მაწუხებს-მეთქი, ვუპასუხე...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
901
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები