[დიდი მატჩები] 2003 წლის 30 აპრილი: როგორ დავამარცხეთ რუსეთი!

გაივლის წლები და ჩვენ არასოდეს დაგვავიწყდება ეს თამაში. საფეხბურთო ომი, რომელშიც საქართველოს ეროვნულმა ნაკრებმა რუსეთს მოუგო. პირველი თბილისური ევროშესარჩევი შეხვედრა ძაბვის ვარდნის გამო ჩაიშალა. მეორე ჯახში კი ვიმარჯვეთ მალხაზ ასათიანის ერთადერთი გოლის წყალობით. 

საქართველო
1
რუსეთი
0
30 აპრილი, 2003. ევრო 2004 - შესარჩევი
თბილისი, ლოკომოტივი. 11000
გოლი: 1:0 მალხაზ ასათიანი (11)
საქართველო: გიორგი ლომაია, ოთარ ხიზანეიშვილი, ზურაბ ხიზანიშვილი, კახი კალაძე, დავით კვირკველია, ლადო ბურდული (გიორგი შაშიაშვილი 80), ლევან ცქიტიშვილი, გიორგი ნემსაძე (კაპ), გიორგი დემეტრაძე, მიხეილ აშვეთია (რატი ალექსიძე 85), მალხაზ ასათიანი (გივი დიდავა 75)
მწვრთნელი: ივო შუშაკი (ხორვატია)
რუსეთი: ვენიამინ მანდრიკინი, გენადი ნიჟეგოროდოვი, სერგეი იგნაშევიჩი (დენის ევსიკოვი 14), ალექსეი სმერტინი, სერგეი სემაკი, ევგენი ალდონინი (დმიტრი სიჩოვი 79), ვიკტორ ონოპკო, დმიტრი ალენიჩევი, ეგორ ტიტოვი (კაპ), მარატ იზმაილოვი (ალექსანდრ კერჟაკოვი 46), ანდრეი კარიაკა
მწვრთნელი: ვალერი გაზაევი
გაფრთხილება: გენადი ნიჟეგოროდოვი, გიორგი ნემსაძე, მიხეილ აშვეთია
მსაჯები: ფრანც-ქსავიერ ვაკი; სონკე გლინდემანი, პეტერ ჰენესი (გერმანია)

ამ შეხვედრის გახსენება ვთხოვეთ ლადო ბურდულს, ვინც ერთ-ერთი საუკეთესო იყო მინდორზე. ასათიანის გოლის შემდეგ ყველაზე დასამახსოვრებელი ეპიზოდი იმ შეხვედრაში ალბათ სწორედ მან გვაჩუქა, როცა ულამაზესი რეიდით მთელი მოედანი გადასრა.

"არის მატჩები ფეხბურთელის კარიერაში, რომელიც მას არასოდეს დაავიწყდება. ჩემთვის ასეთია რუსეთთან თბილისური შეხვედრა. ძალიან ბედნიერი ვარ დღესაც, რომ მაშინ ვითამაშე იმ დაუვიწყარ შეხვედრაში.

შეიძლება წააგო ყველასთან, მაგრამ არ უნდა წააგო რუსეთთან - ასეთი მიდგომა გვაქვს ქართველებს, როცა რუსეთს ვეპაექრებით სპორტის ნებისმიერ სახეობაში და ეს ბუნებრივია იმ ურთიერთობიდან გამომდინარე, რომელიც არის ორ ქვეყანას შორის.

    ⇒გიორგი ნემსაძე: ასე დავამარცხეთ ბულგარეთი... [VIDEO]

ყველა გამარჯვებას ითხოვდა ჩვენგან და ჩვენც ძალიან კარგად ვიცოდით, რომ უნდა მოვმკვდარიყავით და არავითარ შემთხვევაში არ უნდა წაგვეგო. ეს მიუხედავად იმისა, რომ სატურნირო თვალსაზრისით ჩვეთვის ბევრს აღარაფერს წყვეტდა ეს შეხვედრა.

თამაშამდე კარგა ხანს, დაახლოებით ერთი თვის განმავლობაში ვიუქმე. კუნთი მქონდა გაწყვეტილი. მაშინ იმხელა კონკურენცია იყო საქართველოს ნაკრებში, 18 კაცშიც დიდი საქმე იყო მოხვედრა, არათუ ძირითად შემადგენლობაში. მატჩის წინა საღამოს ივო შუშაკმა დამიძახა და მითხრა, მზად იყავი, თამაშს სასტარტოში იწყებო. რა თქმა უნდა, ბატონმა ივომ ძალიან კარგად იცოდა ჩემი მდგომარეობს. მითხრა, 20 წუთიც რომ გაძლო, მაინც უნდა გახვიდე მინდორზე. როცა შეატყობ, რომ აღარ შეგიძლია თამაშია, მანიშნე და შეგცვლიო.

რუსეთთან 3-5-2 სქემით ვითამაშეთ და შუშაკისათვის მნიშვნელოვანი იყო ისეთი ფეხბურთელი, რომელსაც მთელი ფლანგის კონტროლი შეეძლო. სწორედ ასეთი მისია გვეკისრა იმ თამაშში მე და დავით კვირკველიას.

ამ გამარჯვების მთავარ შემომქმედად მე ივო შუშაკს მივიჩნევ. თუ გახსოვთ, შოთა არველაძე არ დააყენა ძირითად შემადგენლობაში. აბა, შოთას სათამაშო კლასს ეჭვქვეშ რომელი ჭკუათმყოფელი დააყენებს? ახლა რომ ვუფიქრდები, ვხვდები, რა გათვალა მწვრთნელმა. გიორგი დემეტრაძე და მიხეილ აშვეთია მაშინ რუსეთის ჩემპიონატში თამაშობდნენ და ძალიან კარგად იცნობდნენ მოწინააღმდეგის მცველებს. მწვრთნელი შედეგით ფასდება და ბოლოს ყველამ ერთად ვნახეთ, რომ ეს შედეგი მოვიდა.

საერთოდ, შუშაკმა თვისობრივად ახალი და სწორი მიდგომა მოიტანა საქართველოს ნაკერბში. აიკრძალა ბაზაზე სხვა კლუბების მაისურებით შემოსვლა, სადილის დროს ტელეფონით საუბარი და ასე შემდეგ. თითქოს ნიუანსებია, მაგრამ სწორედ ამათგან შედგება ფეხბურთო.

მაშინ "მიხეილ მესხის" სტადიონის ტრიბუნების მხოლოდ ნაწილზე შეიძლებოდა ხალხის დაჯდომა. ამის მიუხედავად, ისე გვიქომაგა ხალხმა, რომ ფრთები შეგვესხა. თამაშის წინ შუშაკმა ფსიქოლოგიურად მაგრად მოგვამზადა. არაერთი მაგალითი გაიხსენა ხორვატიის ისტორიიდან, ამ ქვეყნის თავს გადამხდარი ამბებიდან, საქართველოს ისტორიასშეადარა მისი ქვეყნის წარსული.

შეიძლება წააგო ყველასთან, მაგრამ არ უნდა წააგო რუსეთთან - ასეთი მიდგომა გვაქვს ქართველებს, როცა რუსეთს ვეპაექრებით სპორტის ნებისმიერ სახეობაში და ეს ბუნებრივია იმ ურთიერთობიდან გამომდინარე, რომელიც არის ორ ქვეყანას შორის.

რა დამავიწყებს მალხაზ ასათიანის გოლს: რუსების კარის მიმართულებით მსაჯმა ჯარიმა დანიშნა. გიორგი ნემსაძემ ჩააწოდა. სტუმრებმა აუტზე გადააგდეს ბურთი. აუტი მე მოვაწოდე. გიორგი დემეტრაძეს გავატანე ფლანგზე. "დემემ" მიხეილ აშვეთიას მისცა პასი. მიშამ ბურთი შეინარჩუნა მცველებთან ბრძოლაში და ისევ გიორგის დაუბრუნა. "დემეს" ჩაწოდებამ და მალხაზ ასათიანის თავურმა კი ყველანი ძალიან გაგვახარა. საერთოდ, დამსახურებულად მოვიგეთ, ვაჯობეთ რუსებს.

ჩემი რეიდი? ეს მართლაც არ დამავიწყდება. იმათი შეტევისას გივი დიდავამ წაართვა ერთ-ერთ რუს ფეხბურთელს ბურთი. წამოვიღე და თითქმის მთელი სტადიონი გადავსწრე. სამ რუსს გავცდი. ეგაა, ჩაწოდება აღარ გამომივიდა.

იმ დღეს ისეთ განწყობაზე ვიყავით, რუსეთს კი არა, უფრო ძლიერ ნაკრებსაც მოვუგებდით. ვალერი გაზაევი იყო რუსების მთავარი მწვრთნელი, კარგად გვიცნობდა ქართველ ფეხბურთელებს, იცოდა ჩვენი მენტალიტეტი, მაგრამ არის მატჩები, როცა ყველაფერი შეგიძლია. ეს ხომ ჩვენი ცხოვრების თამაში იყო.

არასოდეს დამავიწყდება იმ ღამის თბილისი. ჯერ ძველი მერიის შენობასთან შევხვდით ქომაგებს, მერე ჩემს სახლთან, რუსთაველზეც დამხვდნენ გულშემატკივრები...

 

2049
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები