[EXCLUSIVE] სანდრო მამუკელაშვილი: ყველგან, სადაც ვთამაშობდი და ვითამაშებ, საქართველოს სახელისთვის

"ლელოს" მკითხველს მოეხსენება, რომ ამერიკის კოლეჯების ლიგის "სეტონ ჰოლში" მოასპარეზე სანდრო მამუკელაშვილმა საქართველოს პასპორტი მიიღო.

იგი ამერიკიდან ორი დღის ჩამოსულია, თუმცა უკვე ემზადება სავარჯიშოდ. მოგეხსენებათ, ოკეანის გაღმა, კოლეჯებში კალათბურთის პარალელურად დიდ ყურადღებას აქცევენ სწავლას. ჰოდა, მამუკელაშვილი ამ მხრივაც გამორჩეულია. სეტონ ჰოლის უნივერსიტეტის პირველი წელი წარჩინებით დაასრულა.

სანდრო ჯერ აკადემიის დარბაზში საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების ვარჯიშზე მივიდა, მთავარ მწვრთნელ ნიკო ჩერქეზიშვილს გაესაუბრა, შემდეგ კი ეროვნული გუნდის მწვრთნელებს ტიხომირ ბუიანსა და მილოშ გლიგორიევიჩს მიაკითხა სანაკრებო წვრთნის დაგეგმვის მიზნით.

შეგახსენებთ, რომ საქართველოს ნაკრები მსოფლიოს თასის საკვალიფიკაციოზე, 29 ივნისსა და 2 ივლისს სერბეთსა და ავსტრიას ეთამაშება. 20-წლამდელთა ნაკრები კი 12 ივნისს ჩაერთვება ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ტურნირში.

სანდრო მამუკელაშვილს "აკადემიის" დარბაზში შევხვდით და საინტერესო ინტერვიუც ჩავწერეთ.

- საქართველოს ნაკრების მატჩებზე ყოველთვის დავდიოდი. ძალიან მსურდა ნაკრების ფორმით მეც მეთამაშა, მაგრამ აქამდე ეს შეუძლებელი იყო გარკვეული მიზეზების გამო. ამერიკის მქალაქე ვარ. მშობლები მეუბნებოდნენ, 18 წლის რომ გახდები თავად გადაწყვიტე. ჩვენ კი ყოველმხრივ მხარში დაგიდგებითო.

ცხადია, გადავწყვიტე საქართველოს სახელით მეთამაშა. გასულ წელსაც მსურდა, თუმცა ეს ვერ მოხერხდა, რადგან კოლეჯების ლიგის ახალ გუნდში, "სეტონ ჰოლში" "ფრეშმენი" (ახალბედა) ვიყავი და მთელი ზაფხული იქ უნდა მევარჯიშა. წლეულს უკვე მეორე სეზონია "სეტონ ჰოლში", გამომიჩნდა შანსი ჩამოვსულიყავი და მეთამაშა როგორც ახალგაზრდულ, ასევე ეროვნულ ნაკრებში.

კალათბურთის ფედერაციის დახმარებით მოქალაქეობის საკითხიც მალე მოგვარდა, ფიბა-სთანაც ურთიერთობაშიც ყველაფერი დადებითად გადაწყდა და ერთი სული მაქვს, როდის მოვა თამაშის დრო.

- საქართველოს მოქალაქის პასპორტის აღება შენთვის რას ნიშნავს?

- მიუხედავად იმისა, რომ თბილისიდან 14 წლისა წავედი, თავს ყოველთვის ქართველად მივიჩნევდი. ამერიკაშიც და იტალიაშიც ყველამ იცოდა სადაური ვიყავი და სად იყო ჩემი სამშობლო.

ახლა უკვე ოფიციალურად ქართველი ვარ, რაც იმას ნიშნავს, რომ სადაც უნდა ვითამაშო, საქართველოს ვასახელებ.

- საკუთარი კარიერაც გაგვაცანი.

- კალათბურთის თამაში კლუბ "ვესტაში" დავით მინდორაძესთან დავიწყე. პირველად დედაჩემმა დაურეკა და უთხრა - კალათბურთზე უნდა სიარულიო. ვარჯიშზე დაგვიბარა და ახლაც მახსოვს, რომ პირველივე ვარჯიში ძალიან მომეწონა.

არც ისე მაღალი ვიყავი, გამხდარი... მახსოვს, დათო დედაჩემს ეუბნებოდა, დიდი მომავალი აქვსო. ვფიქრობ, მის გარეშე ასე შორს ვერ წავიდოდი.

- "ვესტას" შემდეგ იყო "აკადემია"...

- "აკადემიაში" გელა წულაძესთან და გია კაზანჯიანთან გადავედი. ასევე, ნაკრებში ჩემი მწვრთნელი იყო ნიკო ჩერქეზიშვილი. ამ სამი მწვრთნლის ხელში კიდევ უფრო სერიოზულად თამაში დავიწყე.

ისინი ყოველდღიურად მეხმარებოდნენ, რომ ყველა კომპონენტი ბოლომდე დამეხვეწა, სროლა აქ ჩამომიყალიბდა, აქ დავიწყე ჩატენვა...

სამივეს დიდი მადლობელი ვარ. "აკადემიასთან" ერთად გვქონდა წარმატებები, ნაკრებთან კი, რამდენიმე ტურნირზე ვითამაშე - თურქეთში, საბერძნეთში, უკრაინაში. მაგრამ ეს ძალიან ადრე იყო, 14-წამდელთა ნაკრებთან ერთად ვთამაშობდი.

- იტალიაში რამდენი წელი გაატარე?

- კლუბ ბიელაში ორი წელი ვიყავი. ძალიან მნიშვნელოვანი ეტაპი იყო ჩემს კარიერაში, რადგან პირველად მომიწია მარტოს უცხო გარემოში ცხოვრება.

თავიდან იყო სერიოზული დაბრკოლებები. თუნდაც ენის ბარიერი: იტალიური ენა ძალიან სწრაფად უნდა მესწავლა, რომ სკოლაში მივსულიყავი. კლუბის და მწვრთნელების დახმარებით ესეც მალე შევძელი.

ძალიან ბევრი მასწავლებელი და მწვრთნელი მყავდა.
პროფესიონალურადაც ძალიან გავიზარდე, რადგან სერია A2-ის გუნდი იყო და კარგი შემადგენლობა იყო თავმოყრილი. პარალელურად სერია A-ს გუნდთანაც ვვარჯიშობდი. ახალგაზრდა რომ ხარ დიდი მოტივაცია გაქვს, გინდა ღირსეული კონკურენცია გაუწიო, არაფერში ჩამორჩე. ამ გუნდთან ვარჯიშმა დამანახა, რომ შემეძლო მათ დონეზე თამაში.

ასაკითაც უმცროსი ვიყავი, გამხდარიც და ვარჯიშზე რომ ჩავტენიდი ძალიან მიხაროდა. მთავარია, რომ გულით ვთამაშობდი და დიდი მოტივაცია მქონდა. იტალიაში ბევრი რამ ვისწავლე, კარიერულ წინსვლაში ძალიან დამეხმარა, ეს ქვეყანა ძალიან მიყვარს, მაგრამ იტალიელობაზე არც მიფიქრია, ვიცოდი, რომ საქართველოს სხელით უნდა მეთამაშა.

- ამერიკაში როგორ აღმოჩნდი?

- იტალიიდან შევეხმიანეთ "მონტვერდეს აკადემიის" მწვრთნელებს, რომლებსაც მანამდეც ჰქონდათ ჩემი აყვანის სურვილი. ძალიან ცნობილი სასწავლებელია კალათბურთის კუთხით. იქ თამაშობდნენ ჯოელ ემბიიდი, ბენ სიმონსი, დეანჯელო რასელი...

ჩემთვის დიდი პატივი იყო ასეთ გუნდში თამაში. მას ამერიკაში ერთ-ერთი საუკეთესო მწვრთნელი ჰყავს ახალგაზრდებს შორის - "კოუჩ" ბოილი. მახსოვს, სეზონის დასრულების შემდეგ მასთან ერთად ყოველ დილას 6 საათზე ვდგებოდი და ინდივიდუალურად ვვარჯიშობდი. მან "სეტონ ჰოლისთვის" ძალიან კარგად მომამზადა.

- სხვა შეთავაზებებიც იყო?

- იყო სხვა წინადადებებიც, თუმცა უშუალო ვიზიტის შემდეგ თავი ყველაზე კომფორტულლად სწორედ "სეტონ ჰოლში" ვიგრძენი. მწვრთნელებს სულ სხვა დამოკიდებულება აქვთ კალათბურთელებთან.

შეთავაზება მეთიუ მაიერმა მომცა, რომელიც ხშირად ესწრებოდა როგორც "მონტვერდეს" თამაშებს, ასევე ვარჯიშებს. ახლა ყველაზე ახლოს სწორედ მასთან ვარ.

- პირველ წელს სათამაშო დრო იმდენი არ იყო, რამდენიც გსურდა.

- კოლეჯების ლიგაში რთული სისტემაა. ყოველ გუნდში კალათბურთელების ოთხი კატეგორიაა: პირველი - "ფრეშმენი", მეორე - "სოფომორი", შემდეგ - "ჯუნიორი" და "სინიორი". "სინიორები" ისინი არიან, ვინც კოლეჯების ლიგაში თამაშს ამთავრებენ.

ამ სეზონში, "სეტონ ჰოლში" ხუთი სინიორი იყო, ასეთ პირობებში კი ძალიან ძნელია სათამაშო წუთების მიღება.

სხვათა შორის, ამ ხუთეულის მოსვლამდე გუნდს დიდი წარმატებები არ ჰქონდა, მათ კი "ბიგ ისთის" კონფერენცია მოიგეს. ისინი ბევრსაც თამაშობდნენ, 24 წლისანი იყვნენ, ჩემზე უფრო ჯანზეც იყვნენ და მათთან ვარჯიში ჩემთვის მშვენიერი გამოცდილება იყო.

- "სეტონ ჰოლის" კალათბურთელებს თუ "ემუქრებათ" NBA-ს დრაფტზე აყვანა?

- ენდრიუ დელგადოს ნაციონალური ასოციაციის 20 გუნდი უყურებს და აუცილებლად აირჩევენ. წინასადრაფტოდ 25 გუნდთან ვარჯიშობს დეზი როდრიგესი... ჩვენმა გამთამაშებელმა კენი კარინგტონმა გუშინ "ლეიკერსთან" ერთად ივარჯიშა.

- რადენად რთული იყო კოლეჯების ლიგასთან ადაპტირება?

- სულ სხვა სისწრაფეა, სხვა მოთხოვნები... უფრო აგრესიული კალათბურთია. პირველივე ცდაზე ვერ მიხვალ და უმაღლეს დონეზე ვერ ითამაშებ. შეჩვევა აუცილებელია. ჩემთვის სწორედ ადაპტაციის წელი იყო. ვფიქრობ, კარგად გავიარე.

ახალ სეზონში, როცა "სინიორებმა" სასწავლებელი დაამთავრეს, მანამდე მეორე პლანზე მყოფ კალათბურთელებს მოგვიწევს ლიდერის ფუნქციების აღება.

საინტერესო იყო ვარჯიშებიც, რომლის დროსაც ერთმანეთის გვერდზე გაწევა, ხელის კვრა, აგრესიულად თამაში ჩვეულებრივი ამბავია. შეიძლება, მოედნის მიღმა ერთმანეთი ძალიან გვიყვარდა, მაგრამ ვარჯიშებისას ისევე ვიბრძოდით, როგორც თამაშზე.

დელგადო და როდრიგესიც მეუბნებოდნენ - შენ თუ არ ივარჯიშებ, შენს ადგილას სხვა აღმოჩნდება, წამითად არ შეიძლება მოდუნებაო.

- ხასიათში თუ გაქვს აგრესია?

- ვიდრე ამერიკაში წავიდოდი, ასეთი აგრესიული არ ვიყავი. სათამაშო აგრესიას ვგულისხმობ. იქ მივხვდი, რომ არ შეიძლება იფიქრო - ეს ჩემი მეგობარია და ჩავაგდებინო.

მოედანზე სხვა ადამიანი ვარ, რადგან ვიცი, რომ ჩემს საქმეს მე თუ არ გავაკეთებ, სათადარიგოთა სკამიდან ვინმე შემოვა და ის გააკეთებს. წყნარი თამაშით არაფერი გამოდის.

ამავე დროს ისიც უნდა ითქვას, რომ ჩვენს ვარჯიშებზე ბევრი სკაუტი მოდის.

- ვარჯიშებზე თუ თამაშებზე?

- ვარჯიშებზე. წლეულს 20 სკაუტი იყო, "ოკლაჰომადან", "ლეიკერსიდან"... ეს ძალიან გვეხმარება მოთამაშეებს, რომ ბოლომდე მოტივირებულები ვიყოთ, რადგან არასოდეს იცი ვინ გიყურებს. თამაშებზე 30-40 სკაუტი მოდის...

- საქართველოში მოთამაშე ქართველ კალათბურთელებთან თუ გაქვს ურთიერთობა?

- ზაზა ფაჩულია ძალიან დაკავებულია, მაგრამ მასთან არაერთხელ მქონდა მიმოწერა, საუბარი. იყო სიტუაცია, რთულ სიტუაციაში ვიყავი და ზაზას ვესაუბრე. ფასეული რჩევა მომცა - არასოდეს არ უნდა გავიტეხო გული და ჩემი საქმე ყოველთვის ბოლომდე გულით გავაკეთო.

კარგი ურთიერთობა მაქვს დუდა სანაძესთან, ნიკა დარბაიძესთან, გოგა ბითაძესთან... ძირითადად თანატოლებთან, რომლებთანაც პატარაობაში ვთამაშობდი.

- ბევრი გულშემატკივარი ვიქტორ სანიკიძეს გადარებს...

- ვიქტორი ჩემი ბავშვობის საყვარელი კალათბურთელი იყო. მამაჩემს ნაკრების ყველა მატჩზე დავყავდი და ცინცაძე-სანიკიძის ალეი უპებს რომ ვუყურებდი, მეც ვცდილობდი ვარჯიშებზე იგივე გამემეორებინა.

წინა წელს ჩეხეთის ნაკრებთან მატჩს ვიქტორთან ერთად მივადევნე თვალი და ძალიან სასიამოვნო იყო მისი გაცნობა.

- საქართველოს ნაკრებში თამაშის წინ ცოტას ხომ არ ნერვიულობ?

- ნაკრების მატჩებს ბავშვბიდან ვადევნებ თვალს და ყოველთვის ვღელავდი. ახლა, როცა თამაში მომიწევს, რომ ვთქვა, არ ვინერვიულებ-მეთქი, მოგატყუებთ. მაგალითად დედაჩემს ჩემი თამაში მხოლოდ ინტერნეტით აქვს ნანახი, მამაჩემმა ბოლო წელს ნახა. ჩემი გუნდის, "სეტონ ჰოლის" მწვრთნელი ჩამოდის, რაც ჩემთვის დიდი მოტივაციაა.

- სერბეთთან და ავსტრიასთან მატჩებზე რისი თქმა შეიძლება?

- სერბეთის ნაკრებში მაღალი დონის კალათბურთელები თამაშობენ და მათ წინააღმდეგ გამოსვლა საინტერესო იქნება. ავსტრია სერბეთის დონისა არ არის, მაგრამ კარგი გუნდია.

მე რომ მკითხოთ, სერბეთსაც მოვუგებთ და ავსტრიასთანაც. მოედანზე სწორედ ასეთი განწყობით გამოვდივარ.

- საქართველოს 20-წლამდელთა ნაკრებსაც საინტერესო მატჩები ელის.

- საქართველოს ახალგაზრდული ნარები ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე ითამაშებს და მჯერა, რომ იქაც წარმატებით გამოვალთ. ჩემს მაქსიმუმს გავაკეთებ და დარწმუნებული ვარ, იგივეს იზამენ ჩემი თანაგუნდელებიც. არ ვიტყვი რომ გადავალთ, მაგრამ მე ამისა მჯერა.

მჯერა იმიტომ, რომ გუნდში ბევრი კარგი კალათბურთელია, მათ შორის გოგა ბითაძე, რომელიც ნაციონალური საკალათბურთო აკადემიის დრაფტზეა წარდგენილი. ძალიან კარგი გუნდი გვყავს და ვფიქრობ, შეგვიძლია ევროპის ჩემპიონატის საგზურის მოპოვება.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2960
მკითხველის კომენტარები / 3 /
გიზოგ
0
უფალი იყოს სანდრო შენი მფარველი ყველგან და ყოველთვის. დიდ წარმატებებს გისურვებ.
ანდჯეტა
0
ლელოს გამორჩა სანდროს მიერ დასახელებული მისი მთავარი მწვრთნელები: იტალიის ბიელას ფედერიკო დანა და სიტონ ჰოლის კევინ უილარდი, რომელიც თბილისში ჩატარებულ მატჩებს დაესწრება.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;