შოთა არველაძის ვრცელი ინტერვიუ: რუსეთში ვერ ვიმუშავებ - ოკუპირებული მიწები ჯერ არ დაუბრუნებია [VIDEO]

შოთა არველაძემ რუსულმა გამოცემა „სპორტს.რუ“-სთან ვრცელ ინტერვიუში პირდაპირ განაცხადა, რომ რუსეთში მუშაობას არ აპირებს, რადგან ეს ქვეყანა ოკუპანტია.

ვან გალი სხვებისგან ამითაც გამოირჩეოდა

- პირველად როდის დაფიქრდით, რომ მწვრთნელობა გინდოდათ?

- ბავშვობიდან მოყოლებული, მოედანზე ყველაზე აქტიური ვიყავი: მწვრთნელებთან ვკამათობდი, ფეხბურთელებს ვუყვიროდი - ზოგადად, ვფიქრობდი, რომ სხვებზე მეტი ვიცოდი., რა თქმა უნდა, ვხუმრობ. ოცდაათი წლის შემდეგ სამწვრთნელო კარიერაზე დავფიქრდი. სანამ ლუი ვან გალს „ალკმაარში“ შევხვდებოდი, დიდი მწვრთნელები მყავდა, მაგრამ ის სრულიად განსხვავებული იყო. ის, ისევე როგორც იოჰან კროიფი, ფეხბურთს ფილოსოფიურად უყურებს. ვან გაალი ფეხბურთელებს ერთი შეხედვით გასაკვირი შეკითხვებს უსვამდა, მაღა მათი ძლიერი მხარეები გამოეჩინა.

- ყველაზე მეტად ვან გაალის რომელმა კითხვამ გაგაკვირვა?

- კითხვა, რომელიც მანამდე არავის და არასოდეს დაუსვამს: თავით უკეთ რომელ მხარეს ვხტები, როდის გადაცემა მარცხნიდან მოდის თუ მარჯვნიდან? მას მხედველობაში ჰქონდა, საყრდენად რომელ ფეხს ვხმარობდი. მან ფეხბურთელები სტანდარტებზე ამის საფუძველზე დააყენა. ასეთი პატარა დეტალი უამრავი იყო. მე როგორც ფეხბურთელი, მისი აზრების წაკითხვას ვერასდროს ვახერხებდი. მხოლოდ მის ასისტენტად მუშაობის შემდეგ დავიწყე იმის გაგება, მისგან კონკრეტულ ვითარებაში რას უნდა ველოდო.

- ვან გაალი კიდევ რითი დაგახსოვრდათ?

- როდესაც ჩვენ ვფიქრობდით, რომ კარგად ვთამაშობდით, შესვენების დროს ამბობდა, რომ ეს უბრალოდ საშინელება იყო და პირიქით. მე არ მახსოვს არცერთი მწვრთნელი, რომელიც პირველი ტაიმის შემდეგ მშვიდად ახსნიდა, რა უნდა გამოგვესწორებინა. მწვრთნელების უმეტესობა, ჩვეულებრივ ყვიროდა, რომ ჩვენ უსინდისოები ვართ და დიდ ფულს ვიღებთ. თუ მუდმივად იყვირებ, ის ვერ იმუშავებს. ჩვენ რომ დავმარცხდებოდით, ის მატჩის შემდგომ გარჩევებს არ გვიწყობდა - ჩხუბის შემდეგ, მუშტებს არ იქნევდა.

უზბეკები ქართველებივით ტოპ-კლუბზე არ ოცნებობენ

- ახლა თქვენ „ფახტაკორის“ მწვრთნელი ხართ. არ ფიქრობთ, რომ ეს უკან გადადგმული ნაბიჯია?

- უკან გადადგმული ნაბიჯია, როდესაც მოტივაციას კარგავ. თუ მწვრთნელს სურს მუშაობა, ეს ცუდია? მთავარი სწავლა და წინსვლაა. მე ასე ვითამაშე, ახლა კი ასე ვმუშაობ. ის, რომ ახლა „პახტახორში“ ვარ, ჩემს მოტივაციაზე არ მოქმედებს. თუ ოდესმე „ბარსელონას“ ან მადრიდის „რეალს“ ვავარჯიშებ, ზუსტად იგივე განწყობა მექნება.

- „პახტახორს“ რა მიზნები აქვს?

- მინდა აზიის ჩემპიონთა ლიგა მოვიგოთ და მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატზე ვითამაშოთ. მინდა უზბეკი ფეხბურთელები ევროპულ კლუბებში გადავიდნენ. ამ ყველაფრის მიღწევა შეუძლებელია მყარი საფუძვლის გარეშე, რომელსაც ჩვენს საერთაშორისო გუნდთან ერთად ვქმნით. ჩემთან ერთად მუშაობენ მწვრთნელები თურქეთიდან, საქართველოდან, უზბეკეთიდან, ჰოლანდიიდან. ჩვენ კლუბის ფილოსოფიასერთად ვქმნით.

მეორედ შემოთავაზება მაშინ მქოხდა, როდესაც კახა ცხადაძე (2015-2016 წლებში საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი) ფედერაციას ახალი ხელშეკრულებას არ დათანხმდა. მე მისი შეცვლა შემომთავაზეს, მაგრამ ვფიქრობდი, რომ ეს ლამაზი არ იქნებოდა. საბოლოოდ, ყველაფერი კარგად გამოვიდა: ვლადიმირ ვაისს მიიწვიეს, რომელმაც მრავალი მატჩი მოიგო. იმედი მაქვს, რომ საქართველოს ნაკრებს ევროპის ჩემპიონატზე ის მაინც გაიყვანს

- თქვენ თქვით, რომ უზბეკ ფეხბურთელებს ოცნება არ შეუძლიათ.

- რატომ არ ფიქრობენ ტოპ-კლუბში თამაშზე? ის, ვინც არ ოცნებობს, ვერ მოხვდება. თუ საქართველოში შეაჩერებით ბავშვს და ჰკითხავთ, თამაში სად სურს, ის ევროპის ტოპ კლუბს დაასახელებს. იგივე კითხვას დასვამთ უზბეკეთში, მოისმენთ არაბულ ქვეყნებსა და აზიაზე. უზბეკეთში 35 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს და ევროპაში არც ერთი მოთამაშე არაა, თუმც იქ თამაში ადვილად შეუძლიათ. ბოლო სამი წლის განმავლობაში, მიდგომა შეიცვალა, ფეხბურთის დონე გაიზარდა, ბევრი ნიჭიერი ფეხბურთელი გამოჩნდა. მნიშვნელოვანია, რომ რუსეთის ჩემპიონატის საუკეთესო ფორვარდი უზბეკია.



არც ახლა წავალ

- 2010 წელს დიკ ადვოკატმა რუსეთის ნაკრების ასისტენტად მიგიწვიათ. თქვენ უპასუხეთ: „მე ჯერ არ შემიძლია - ჩვენმა ქვეყნებმა ერთმანეთის ძალიან დიდი ტკივილები მიაყენეს”. ახლა წახვალ?

- არც ახლა. ჯერჯერობით ჩვენი მიწები არავის დაუბრუნებია. 2008 წელს ჩემი ოჯახი თბილისში იყო, ბავშვები ბათუმში. მახსოვს, როგორი საშინელება იყო. ამის დავიწყება ძნელია. კლუბში მუშაობა ერთია, მაგრამ ნაკრებში მუშაობა სულ სხვაა. არ მინდა პოლიტიკაში ავურიო ჩემს გრძნობები თქვენი კულტურისა და ქვეყნის მიმართ, მაგრამ ეს სწორი არჩევანის გაკეთებაში ყოველთვის ხელს მიშლის.

2018 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე ჩამოსვლაც კი ვერ მოვახერხე. თქვენ არ გჭირდებათ ვიზა საქართველოში, მაგრამ ჩვენ გვჭირდება რუსეთში. საჭიროა შეაგროვოთ არაერთი დოკუმენტი და საელჩოში ირბინოთ - ამ ყველაფერს დიდი დრო სჭირდება. ვიცი, რომ ბილეთის ყიდვისას შესაძლებელი იყო ვიზა არ იყო საჭირო, მაგრამ...

2002 წლიდან მოსკოვში არ ვყოფილვარ. მხოლოდ წელს, თებერვალში მოვხვდი. „ფახტაკორმა“ მოსკოვის „სპარტაკთან“ ამხანაგური მატჩი ვითამაშეთ. ყველაფერი შესანიშნავი იყო: როგორც მოსკოვი, ასევე ამინდი. საწყენი მხოლოდ ის იყო, რომ წავაგეთ. კარგი იყო თვრამეტი წლის შემდეგ ჩამოსვლა და დაბადების დღის აღნიშვნა.

- სამწვრთნელო კარიერაში რუსეთიდან რამდენი შეთავაზება მიგიღიათ?

- 2016 წელს, „კრასნოდარის“ ხელმძღვანელობას შევხვდი და ვისაუბრეთ. მათ რამდენიმე კანდიდატი ჰყავდათ და საბოლოოდ, არჩევანის სხვის სასარგებლოდ გააკეთეს. „კუბანის“ მხრიდანაც იყო ინტერესი, როდესაც გუნდი პრემიერ ლიგაში თამაშობდა და ასევე „რუბინიდან“. მაგრამ თურქეთში ვმუშაობდი და ვთქვი, რომ კლუბის დატოვება არ შემეძლო.

ასეთ პირობებში მწვრთნელობა თითქმის შეუძლებელია

- საქართველოს ნაკრებში უფრო ხშირად გიწვევდნენ?

- რამდენიმე შეთავაზება მქონდა, მაგრამ უარი ვთქვი. პირველად რომ დავამთავრე კარიერა. ძალიან მინდოდა, მაგრამ გამოცდილება არ მქონდა და შემოთავაზება გამომიჩნდა, გავმხდარიყავი ვან გაალის ასისტენტი, როდესაც ბევრი რამ ვისწავლე. მაშინ ეროვნულ ნაკრებში ჩემი მეგობრები თამაშობდნენ. ასეთ პირობებში მწვრთნელობა თითქმის შეუძლებელია. პირველი წუთიდან თქვენ უნდა აუკრძალოთ ის, რასაც თავად მთელი ცხოვრება აკეთებდით. მაგალითად, გვიანობამდე კარტს ვთამაშობდი. ყველა მწვრთნელი ამას გვიკრძალავდა, მაგრამ ჩვენ მაინც ვთამაშობდით.

მეორედ შემოთავაზება მაშინ მქოხდა, როდესაც კახა ცხადაძე (2015-2016 წლებში საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი) ფედერაციას ახალი ხელშეკრულებას არ დათანხმდა. მე მისი შეცვლა შემომთავაზეს, მაგრამ ვფიქრობდი, რომ ეს ლამაზი არ იქნებოდა. საბოლოოდ, ყველაფერი კარგად გამოვიდა: ვლადიმირ ვაისს მიიწვიეს, რომელმაც მრავალი მატჩი მოიგო. იმედი მაქვს, რომ საქართველოს ნაკრებს ევროპის ჩემპიონატზე ის მაინც გაიყვანს.

- თქვენ ერთხელ თქვით, რომ საქართველოს პრემიერ მინისტრი ყოფნა უფრო ადვილია, ვიდრე მისი მწვრთნელი.

- რა თქმა უნდა! ყველა შემხვედრი ეკონომიკასა და რეფორმებზე არ გელაპარაკლებათ, ფეხბურთი კი ყველა შენზე უკეთ ესმის. ეს რაში მჭირდება? მოთამაშე ვერ გაიტანს - ისევ მწვრთნელს აგინებენ. ეს რა ჩემი ბრალია? პასი მე არ გამიკეთებია და მე არ დამირტყამს. მოედანზეც არ ვარ. სკამზე ვზივარ.



არანაირი პოლიტიკური ამბიცია

- პოლიტიკური ამბიციები თუ გაქვთ?

- პოლიტიკური ამბიციები არ მაქვს. არის საქართველოს მოქალაქის ამბიციები: ვიცხოვროთ დემოკრატიულ ქვეყანაში, სადაც პირველ რიგში კანონი დგას, სადაც ადამიანები შეძლებენ ნორმალურად ცხოვრევბას, ერთმანეთს პატივი სცემენ, არ მოიპარავენ, მოკლავენ, სადაც ტურისტები სიამოვნებით ჩამოდიან. ასევე მეზობლებთან მშვიდობიდ რომ ვიცხოვროთ: რუსეთთან, აზერბაიჯანთან, სომხეთთან და თურქეთთან. ვისურვებდი ასეთ ქვეყანას შვილიშვილებზე ადრე ვიხილო. რა არის ამაში რთული? საქართველოს მოსახლეობა 4 მილიონზე ნაკლებია. ეს მაღიზიანებს, რომ ქვეყანაში, სადაც სამოთხის აშენება შეგვიძლია, პოლიტიკოსებს შეუძლიათ ხალხს სულში ჩააფურთხონ.

- თქვენს მეგობარს, კახა კალაძეს შეუძლია გააკეთოს ის, რასაც ლაპარაკობთ?

- ის ძალიან ნიჭიერი, ქარიზმატული, ამბიციური პოლიტიკოსია, რომელმაც ბევრს მიაღწია და შეიძლება, საქართველოში ერთ-ერთი საუკეთესო პოლიტიკოსი გახდეს. ის ერთ-ერთი მათგანია, ვისაც „კბილების“ ჩვენება შეუძლია. ის ფეხბურთში ხასიათითა და დისციპლინით გამოირჩეოდა. ზოგადად მიღებულია, რომ სპორტსმენებს ცხოვრებაში ვერაფერს აღწევენ, მაგრამ მე ამას არ ვეთანხმები.

შოთა არველაძე იხსენებს: \"აიაქსის\" პირველ ვარჯიშზე მისულს ფეხსაცმელი სახლში დამრჩა... ვინ აჩუქა თავისი ბოტასი?

გამოწვევებს ის მარტო ვერ გაუმკლავდება. ვარდების რევოლუციის შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა. მთავრობამ რეფორმები განახორციელა, მას მთელი ქვეყანა ეხმარებოდა. გამოჩნდა ის, რაც ახლა არის: დიდი რაოდენობით აშენებული ობიექტები, ევროპის ნებისმიერი ადგილიდან მარტივად შეგიძლიათ ჩამოსვლა, არის უვიზო რეჟიმი. შედეგი - ყოველწლიურად საქართველოს ცხრა მილიონი ტურისტი სტუმრობს.

ეს ყველაფერი სწრაფად გამოჩნდა. მაია ფანჯიკიძემ (საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი 2012-2014 - ავტორის ნოტა) ხელი მოაწერა შეთანხმებას ევროკავშირთან უვიზო რეჟიმის შესახებ. ხუთი წლის წინ, საქართველო განიხილებოდა, როგორც ბანანის რესპუბლიკა და ახლა ჩვენ შეგვიძლია ევროპის თითქმის ყველა ქვეყნის საზღვრები მარტივად გადავლახოთ.

კარანტინში გავგიჟდი

- საქართველოში ხშირად ჩადიხართ?

- იშვიათად. მთელი დრო საქმეში ვარ. თუ მოკლე შვებულება გამოჩნდება, ოჯახით სტამბოლში მივდივართ. როდესაც თურქეთში სამუშაოდ გადავედი, ბავშვები სკოლაში შევიდნენ. იმ დროს თბილისში უცხოური სკოლები არ იყო. მე აღარ მინდა, რომ ისინი ვაწვალო. სტამბოლში ასე შემოვრჩით. ახალ წლისა და ზაფხულის გატარებას კი თბილისში ვცდილობთ.

- კარანტინში დროს როგორ ატარებთ?

- უკვე კინაღამ ჭკუიდან გადავედი. ვუყურე ყველა სერიალს, სადაც რა არ იყო: ბანკების ძარცვა, სროლები, დაქორწინება და განქორწინება. ასევე წიგნები წავიკითხე, შვილთან ფეხბურთს და ჩოგბურთს ვთამაშობდი.

- რამდენად ხშირად იღებთ სარეკლამო შეთავაზებებს?

- ისე ხშირად არა, როგორც ბექჰემი. ნიდერლანდებში ერთხელ გადამიღეს, ორჯერ - საქართველოში, სამჯერ კი - თურქეთში.

- ოდესმე უარი გითქვამთ?

- მე ყოველთვის უარს ვამბობ, თუ რეკლამის შემდეგ შეთავაზებას კონკურენტი ფირმისგანაა. მე არ შემიძლია მხოლოდ ფული ავიღო და ყველაფერს მივაფურთხო. ეს პრინციპის საკითხია.

- თქვენი ბიძია, ვახტანგ კიკაბიძე როგორაა?

- არაუშავს. ის ექვსი წელია დიალიზზეა, მაგრამ კონცერტებს მაინც ატარებს. როდესაც მან ტაშკენტში საუბრობდა, ცრემლები წამომივიდა. ორმაგად ვამაყობდი: რომ ის ბიძაჩემია და რომ მე მისი თანამემამულე ვარ.

5441
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;