[VIDEO] ირაკლი ლაბაძე: შანჰაის ტურნირამდე მხოლოდ ჩვენი მეეზოვე მიცნობდა, აგასი რომ დავამარცხე...

იმ დღეს ქართული ჩოგბურთის ქომაგებს შანჰაის ტურნირის ერთი შედეგი ეკერათ პირზე - გაიგე, ირაკლი ლაბაძემ ანდრე აგასი დაამარცხაო, შთაბეჭდილებას უზიარებდნენ ერთმანეთს. 20 წლის ქართველმა სპორტსმენმა მსოფლიოს რეიტინგით მეორე ადგილზე მყოფი ამერიკელი ჩოგბურთელი დაამარცხა დაძაბულ პაექრობაში - 7:6, 7:5.

- შანჰაის ტურნირამდე მხოლოდ ჩვენი ეზოს დამლაგებელი თუ მიცნობდა, - ხუმრობით მითხრა ერთხელ ირაკლიმ. - აგასის ძლევის შემდეგ მთელმა უბანმა გაიგო ჩემი სახელი...

[VIDEO] ლეილა მესხი: ვიდრე დავიბადებოდი, მამამ დედას უთხრა...

ირაკლი ლაბაძე 1981 წლის 9 ივნისს დაიბადა თბილისში. მამა გივი ლაბაძე ფეხბურთელი გახლდათ - დონეცკის "შახტიორის" ღირსებას იცავდა. თამაშს 33 წლისამ დაანება თავი. შემდეგ ჩოგბურთმა გაიტაცა და ვაჟიშვილიც კორტებს დაუმეგობრა. ირაკლიც წარმატებით თამაშობდა ახალგაზრდულ ტურნირებში: 1997 წელს ჭაბუკთა ევროპის პირველობის ნახევარფინალში გავიდა, მომდევნო წელს ახალგაზრდებში უიმბლდონის ტურნირის ერთეულთა ფინალში მომავალ ვარსკვლავ როჯერ ფედერერთან დამარცხდა - 4:6, 4:6. 1999 წელს 18 წლისამ ხორვატ ლოვრო ზოვკოსთან ერთად წყვილებში საფრანგეთის ღია პირველობის ახალგაზრდული შეჯიბრება მოიგო - ფინალში დანიურ-ბელგიურ დუეტს (კრისტიან პლესი - ოლივიე როხუსი) აჯობა - 6:1, 7:6.

2001 წელს ბირმინგემში (დიდი ბრიტანეთი) ჩელენჯერის სერიის ტურნირში მიაღწია წარმატებას - ფინალში ამერიკელ ჯეიმს ბლეიკს სძლია. იმავე წლის სექტემბერში შანჰაის (ჩინეთი) საერთაშორისო ტურნირის პირველ წრეში აჯობა (7:6, 7:5) ამერიკელ ანდრე აგასის, რომელსაც მაშინ მსოფლიო რეიტინგში მე-2 ადგილი ეკავა. 2002-2003 წლებში გაიმარჯვა ჩელენჯერის სერიის ტურნირებში ბრესტში, კიევსა (ორჯერ) და დნეპროპეტროვსკში.

2004 წელს ATP მასტერს-ის სერიის ტურნირზე ინდიან-უელსში (აშშ) ნახევარფინალი ტიმ ჰენმენთან (დიდი ბრიტანეთი) დათმო. იმავე წლის აპრილში ეშტორილის (პორტუგალია) ტურნირში მაქსიმ მირნი და რაფაელ ნადალი დაამარცხა, ნახევარფინალი რუს მარატ საფინთან წააგო. 5 ივლისისთვის მსოფლიოს კლასიფიკაციაში 42-ე ადგილს უწია.

დიდი სლემის ტურნირებზე საუკეთესო შედეგი 2006 წელს ჰქონდა - უიმბლდონის მეოთხე რაუნდში გავიდა. მანამდე საფრანგეთის 2004 წლის ღია პირველობის არგენტინელ ჩემპიონსა და კლასიფიკაციაში მე-12 პოზიციაზე მყოფ გასტონ გაუდიოს და ამერიკელ მარდი ფიშის სძლია, მეოთხე წრეში ესპანელ რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დამარცხდა - 3:6, 6:7, 3:6. წყვილთა 6 ტურნირში გაიმარჯვა და სამჯერ მეორე ადგილებზე გავიდა. კარიერა ერთეულებში 499-ე, წყვილებში კი 342-ე ადგილზე დაასრულა.

- ჩინურ კორტზე გასვლის წინ არ შეგშინებია? - ვკითხე ქართველ ჩოგბურთელს, რომელიც აქტიურ სპორტს 2010 წელს დაემშვიდობა.

- გასული საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისში თბილისის "დინამოს" კორტებზე ისეთი ბავშვობა გამოვიარე, რომ აგასისა და მისი დაჭიმული ჩოგნის როგორ უნდა შემშინებოდა. ალბათ, გახსოვთ, მთელ საქართველოში, მათ შორის - მტკვრის სანაპიროზეც, მაშინ ავტომატიანი კაცები დარბოდნენ. ტყვიების კაკანშიც გვივარჯიშია. დღეს გული მიკვდებოდა, "დინამოს" ყოფილ კორტებთან რომ ჩავივლი. არ უნდა დაენგრიათ ის ისტორიული ადგილი, სადაც უამრავმა სახელოვანმა ქართველმა ჩოგბურთელმა აიდგა ფეხი.

- ისევ შანხაის დავუბრუნდები: არა მგონია, აგასისთან მატჩის წინ გულარხეინად ყოფილიყავი.

- აბა, რა გითხრათ. ჩოგბურთის თამაში 6 წლისამ მამის ხელმძღვანელობით დავიწყე, მერე 1997 წლამდე რენა აბჟანდაძე მავარჯიშებდა. ბავშვობიდანვე ვიწრთობოდი ტურნირებში. 9 წლისამ ხარკოვში პირველი ადგილი დავიკავე - ფინალში კარპენკოს ვძლიე. მერეც არაერთ საკავშირო ტურნირში გავიმარჯვე, მაგრამ ყრმობის ასაკში ყველაზე წარმატებული 1996 წელი გამოდგა: იტალიაში ზედიზედ ორ ტურნირში ვითამაშე - ერთი მოვიგე, მეორეში ნახევარფინალი წავაგე. მერე ინგლისში ევროპის პირველობაზე გავიმარჯვე. იმავე წელს მილანში 16-წლამდელთა მსოფლიოს პირველობა გაიმართა. მერვედფინალიდან ზედიზედ ვძლიე რუს მარატ საფინს, ესპანელ ხუან კარლოს ფერეროს, ფრანგ ჟულიენ ჟან პიერს და ჩემპიონობა მოვიპოვე.

სარქის სარქისიანმა კაფეში დამპატიჟა. გამომშვიდობებისას მანქანის საბურავი მაჩუქა. უცებ ვერ მივხვდი - რად მინდა-მეთქი, რომ ვკითხე, გაგიჭირდება, "პრადაშო", მიპასუხა. ორივეს გაგვეცინა. არაეთხელ გვიყურებია ერთად "მიმინო". 

- შანხაიმდე უიმბლდონიც იყო...

- დიახ, 1998 წელს 18-წლამდელთა ფინალში გავედი და მსოფლიოს ჩოგბურთის მომავალ ვარსკვლავ როჯერ ფედერერთან დავმარცხდი - 4:6, 4:6.

- და მაინც, ჩინეთი.

- მართალია, აგასი მსოფლიოს რეიტინგით მეორე იყო და მთელი ასი საფეხურით მისწრებდა, მაგრამ არც მე მაკლდა გამოცდილება. საინტერესო ის იყო, რომ თამაშამდე ერთი საათით ადრე ცენტრალური კორტის ერთ მხარეს მე ვხურდებოდი - სპარინგობას რუსი სტოლიაროვი მიწევდა. ბადის მეორე მხარეს აგასი და ჰოლანდიელი ჩოგბურთელი იდგნენ. ერთ-ერთ მომენტში აგასიმ სტოლიაროვს გადაულაპარაკა - ჩოგბურთს საქართველოშიც თამაშობენო. ჩემს პარტნიორს გაეცინა - მალე ნახავო, უპასუხა. სათამაშოდ რომ გავდიოდით, ამერიკელს წივილ-კივილითა და ფეხზე ამდგარი შეეგებნენ, ჩემი გვარის გამოცხადებისას კი ზრდილობისთვის სამიოდე კაცმა თუ დაუკრა ტაში. თავიდან აგასი დომინირებდა და 4:2-ც დაწინაურდა. ვერ ვგუობდი მემარცხენე მეტოქეს. თანდათან ალღო ავუღე, ხელთ ვიგდე ინიციატივა და მაყურებელთა ნაწილის სიმპათიებიც დავიმსახურე. ჩემს საბოლოო გამარჯვებას ტრიბუნები გულგრილი არ დაუტოვებია. ცხადია, ყველაზე მეტად გახარებული მე ვიყავი.

- აგასის გარდა, არერთი სახელოვანი ჩოგბურთელი დაგიმარცხებია. და მაინც, ხომ არ ფიქრობ, რომ შენი მონაცემების პატრონს მეტი ამბიცია უნდა გქონოდა და უკეთესი შედეგებისთვისაც მიგეღწია...

- გეთანხმებით, შეიძლებოდა. უსაყვედურიათ კიდეც, ზარმაცობდიო. მთლად ასე არ ყოფილა, თორემ მსოფლიოს საუკეთესო ასეულში 42-ე ადგილამდე ვერ მივაღწევდი, თუმცა უკეთესად თამაშიც რომ შეიძლებოდა, ესეც ცხადია. ჩემი თაობა ფსიქოლოგიურად ტრავმირებული თაობაა. 10-11 წლის ბიჭები ტყვიების ზუზუნში ვვარჯიშობდით. არც კი გვჯეროდა, რამის მიღწევას თუ შევძლებდით. ქართულმა მენტალიტეტმაც შემიშალა ხელი. დიდ ჩოგბურთზე 23 წლისამ დავიწყე ფიქრი - მთელი ოთხი-ხუთი წლით დავაგვიანე, გამუდმებულმა ტრავმებმაც დაღი დამასვა - 10 წლისამ ხელი მოვიტეხე და ის იარა ხშირად მახსენებდა თავს. სხვათა შორის, 2004 წლის მარტში ინდიან უელსის (აშშ, საპრიზო ფონდი 2.779.600 დოლარი) ნახევარფინალში რომ გავედი, ფედერერმა მომილოცა წარმატება და 50-ეულში შემოსვლა დაგიგვიანდაო, მითხრა. მაშინ, სამწუხაროდ, ლონდონი არ განმეორდა: ამ სუპერტურნირის მე-2 წრეში რეიტინგით მე-7 ადგილზე მყოფ ესპანელ კარლოს მოიას ვაჯობე, მერე არგენტინელ აუგუსტინ კალიერის ვძლიე, რომელიც 2003 წლის ივლისის რეიტინგით მე-16 იყო, იმ ტურნირისთვის კი საუკეთესო 25-ეულში შედიოდა. მთავარი სენსაცია მაინც ამერიკელი ჯეიმს ბლეიკის დამარცხება (6:7, 6:4, 6:1) აღმოჩნდა. ამ გამარჯვებით ნახევარფინალში გავედი, სადაც ბრიტანელ ტიმ ჰენმენს შევხვდი. ინგლისელი მაშინ საუკეთესო ფორმაში გახლდათ: მეოთხედფინალში ენდი როდიკი დაჯაბნა სამ სეტში - 6:7, 7:6, 6:3, მერე მე მომიგო, გადამწყვეტ პაექრობაში კი ფედერერთან დამარცხდა, რომელმაც მანამდე აგასი ჩამოიშორა გზიდან.

ინტერვიუ ალექსანდრე მეტრეველთან. ფული რომ მოვიგო როგორ შემოვიტანო ქვეყანაში? 50% შენ, 50 ჩვენ - ოღონდ არავინ გაგვიგოსო

- უკვე რამდენჯერმე ვახსენეთ ფედერერი...

- ჯერ კიდევ 1998 წელს უიმბლდონის ტურნირის მოგებისას უწინასწარმეტყველეს, რომ დიდ ჩოგბურთს ითამაშებდა. უკვე კოჭებში ეტყობოდა ტალანტი. მართლაც, საოცარ სიმაღლეებს მიაღწია, მაგრამ პიროვნულად ისეთივე უბრალო დარჩა, როგორიც ჭაბუკობისას იყო. როჯერი არა მარტო დიდი ჩოგბურთელი, არამედ დიდი ადამიანიცაა.

- კერპი თუ გყოლია?

- ვერ გეტყვით. ისე სამპრასისა და აგასის პლაკატები მეკიდა ოთახში.

- ავსტრიაში ცხოვრებისას, მახსოვს, ერთი სომეხი მეგობარი გყავდა.

- ჰო, სარქის სარქისიანი. სწორედ ის დამეხმარა, ავსტრიაში წავსულიყავი სავარჯიშოდ, კორტებზეც ხშირად მიწევდა სპარინგობას. ვენაში მეზობელ ქუჩებზე გვქონდა ბინები ნაქირავები. ამერიკაში რომ გადადიოდა საცხოვრებლად, გამგზავრების წინა დღეს კაფეში დამპატიჟა. გამომშვიდობებისას მანქანის საბურავი მაჩუქა. უცებ ვერ მივხვდი - რად მინდა-მეთქი, რომ ვკითხე, გაგიჭირდება, "პრადაშო", მიპასუხა. ორივეს გაგვეცინა. არაეთხელ გვიყურებია ერთად "მიმინო".

- ირაკლი, ხომ არ ფიქრობ, რომ პროფესიულ ჩოგბურთს ნაადრევად ჩამოშორდი.

- სხვა გზა არ მქონდა, როგორც გითხარით, ტრავმებმა შემაწუხა ძალიან. 2004 წელს, ხომ გახსოვთ, ათენის ოლიმპიადის პირველ წრეში კიფერთან უნდა მეთამაშა. წინა დღეს ბაღდატისთან ვარჯიშისას ხელის ტრავმა გავიმიზეზე და კორტზე ვერ გავედი. 2006 წელს ჩოგბურთში ხელახალი დაბრუნების შემდეგ უიმბლდონის ტურნირის საკვალიფიკაციო ეტაპზე სამი შეხვედრა მოვიგე, მერე ძირითად ბადეში რეიტინგის მე-12 ადგილზე მყოფი გილიერმო კორია და მერდი ფიში დავამარცხე, მერვედფინალი კი მაშინ მსოფლიოს მეორე ჩოგან რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დავთმე. იმავე წელს ლადო ჩიხლაძესთან ერთად საქართველოს ნაკრების შემადგენლობაში ვითამაშე და გუნდი დევისის თასის გათამაშების ევრო-აფრიკული ზონის პირველ ჯგუფში გადავიყვანეთ. 2007 წელს პორტუგალიის საერთაშორისო ტურნირზე, ფაქტობრივად, ცალი ხელით ვითამაშე, მერე ოპერაცია გავიკეთე. 2009 წელს ისევ დავუბრუნდი კორტებს, მაგრამ ვიგრძენი, რომ აქტიური ჩოგბურთიდან წასვლა აუცილებელი იყო და წავედი...

5560
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;